ไปเที่ยวมาลัลลาสุด ๆ

แต่..กลับมางานเพียบเลย

แถมมีงานแปลก ๆ มาให้ทำด้วย

ตกลงว่าที่ทำงานหรือโรงเรียนกันแน่หว่า

เริ่มงงกะตัวเองซะแระ  ...

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ คิดซะว่าหนุก ๆ

ทำ ๆ ไปแระกัน อย่าไปคิดมาก เดี๋ยวแก่เร็ว ปวดหัว ปวดหมอง นั่งสมาธิดีก่า 555+

พยายามไม่คิดไรฟุ้งซ่านแระ เหนื่อยเปล่า

ไปเป็นหุ่นยนต์ท่าจะดี แค่รับตำสั่ง แล้วก็ปฏิบัติ ห้ามคิด ห้ามถาม ทำ ๆ ๆ ๆ

เฮ่อ .. พรุ่งนี้หาเรื่องออกไปข้างนอกดีก่า จะได้ไม่น่าเบื่อมากเกินไปหรือจะเครียดมากกว่าเดิมน๊า

ได้รับ Tag จากน้องจ๋าว น้องแบด

เป็น Tag ที่ดองมากนานมากแระ ดองจนได้ที่ 555

ว่ากันเลยแระกัน

ตัวแรก

เสื้อรูปตัวพี  ซื้อตอนไปเสม็ด เจ๊อ้อไปซื้อให้ ราคาจำไม่ได้แระว่าตัวละเท่าไหร่

เอาไว้ใส่เป็นแก็งค์เวลาไปเที่ยว

ตัวที่ห้า

ซื้อตอนไปงานแฟตกะเจ๊แตน ได้เสื้อมากี่ตัวไม่รุ สามสี่ตัวมั้ง ให้น้องไปแระ

ราคาตัวนี้จำไม่ได้ ประมาณร้อยยี่สิบมั้ง

ส่งต่อให้พี่ชายเลยแระกัน 55

http://monopat.multiply.com/

เดือนนี้เดือนอะไร

มีคนบอกว่าปีนี้ปีชงนะ 100% ด้วย ก็ไม่ได้เพิกเฉยนะ ก็ไปทำบุญตามปกคิแต่อาจจะน้อยกว่าปีที่แล้วนิดนึง ปีที่แล้วไปทำบุญเยอะมาก ๆ อย่างน้อยเดือนละ 2 - 3 ครั้ง มีคนชวนแต่ทำบุญ ๆ ก็ไปด้วยตลอด พอปีนี้เป็นปีที่สมควรทำมากที่สุด กลับไม่ค่อยได้ไปซะงั้น

ตั้งแต่ต้นปีมาเจอเรื่องแย่ ๆ มาก็เยอะอยู่ แต่ก็พอทนได้ ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ เป็นเรื่องเล็กน้อย ๆ มาคอยกวนใจเท่านั้น

แต่พอถึงกลางปี เอาละ .. เรื่องมาเรื่อย ๆ เลย มีไรมั้งน๊า อ่อ...เริ่มตั้งแต่มือถือเจ๊ง อย่างไม่มีสาเหตุ ไม่ได้ทำหล่นไม่ได้ทำตกน้ำ อยู่ดี ๆ ก็เสียภาพก็กลับหัวกลับหาง สักพัหปุ่มก็กดไม่ได้ เลยเหลือแค่รับได้อย่างเดียว เพราะไม่ต้องกด ( เป็นแบบสไลด์น่ะ ) จริง ๆก็ไม่ได้จำเป็นต้องใช้โทรศัพท์มือถือสักเท่าไหร่หรอก แต่ต้องโทรรายงานตัวกะแม่อะจิ พอดีมีคนใจดีอาสาเอาไปซ่อมให้ ดีจายยย 55+  แถมพี่จิ๋ว ยังให้ยืมโทรศัพท์มือถือใช้อีก โอ้ยยย ดีใจเข้าไปใหญ่ ( จริง ๆ พี่อ้อก็ให้ยืม แต่ดันใช้ไม่ได้ 55+) ก็ไม่ได้ติดต่อใครมาได้ระยะนึงแระ เนื่องจากเบอร์ส่วนใหญ่อยู่ในเครื่องหมดเลย เบอรืแม่ยังไม่มีในซิมเลย 55+ อะ ณ.วันเดียวกัน ลืมเป๋าตังค์ไว้ในรถพี่จิ๋วอีก ไม่มีค่าแท็กซี่ต้องให้รถแท็กซี่ย้อนไปหาเจีอ้อ เพิ่อยืมตังค์ค่ารถมาก่อน ขอบคุณคร้าบบบ ยังไม่หมด .. พี่จิ๋วยังอุตส่าห์เอาเป๋าตังค์มาให้อีก เฮ่อ .. ขอบคุณอีกรอบ

อะ อีกเรื่องแระกัน เมื่อวันพุธ พฤหัส ที่ผ่านมา ไปประชุมที่นครนายก ที่อิงธารรีสอร์ท รีสอร์ทสวยดีนะ แต่ไม่ค่อยประทับใจ เพราะเหมือนยังสร้างไม่เสร็จอะ มีการก่อสร้างอยู่เยอะมาก ทำให้เดินเล่นได้ไม่เยอะ พื้นที่มีจำกัด  ตอนบ่ายไปเล่นเพ้นท์บอล แต่ไม่ได้เล่นหรอก ฝนตก ห่วงกล้อง เลยกลับไปนนอเล่นดูอุ้มรักในห้องดีก่า แต่พอเย็น ๆ ออกมาเดินเล่น พี่ ๆ ชวนเล่นนแก่งเทียมที่อยู่ในรีสอร์ท ก็น่าเล่นดี น้ำใสเชียว แต่เป็นแก่งที่อันตรายมาก ๆ มีสายไฟ ระโยงระยางอยู่สองเส้น พวกเรานึกว่าสลิงเอาไว้โหนเล่น ก็ไปเกาะ ๆ อยู่ตรงนั้น แต่ที่ไหนได้พอมาดูข่าววันนี้ มันเป็นสายไฟอะ มีคนโดนดูดด้วย ไม่รู้ว่าตายอะเปล่า แต่ที่แน่ ๆ ที่ข้าพเจ้าตกลงไป จากตรงสุดทางที่เหมือนน้ำตกอะ มีคนเสียชีวิตด้วย ตอนนี้ยังไม่ได้ติดตามข่าวเลย ว่าตกลงเป็นไงบ้าง มีคนเสียชีวิตกี่ศพ คงเพราะน้ำแรงมาก ๆ นึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าวันนั้นไม่รอดกลับมาจะเป็นยังไง เพราะตกตรงนั้นไปสองรอบ แถมรอบที่สองดึงผ.อ ไว้ไม่ทันเลยตกลงไปกันหมดสามคน ถ้าตอนนั้นตั้งสติไม่ได้ ก็คงแย่เหมือนกัน ตอนนี้ดีใจนะ ที่รอดมาได้ ถึงแม้จะมีแผลตามตัวก็ช่างเถอะ รอดมาได้ก็บุญแระ ..

เอาน่า .. ในเรื่องร้าย ๆ ก็มีเรื่องดี ๆ ปนเปกันไปเนอะ

ส่วนเรื่องไหนที่ข้าพเจ้าทำอะไรไม่ดีไว้หรือไม่เป็นที่พอใจของใครต่อใคร ก็กราบขออภัยมา ณ.ที่นี้ด้วยแระกันนะครับ  ขอโทษคร้าบบบบบบ

ขอบคุณ คุณทวด ที่อาสาเอามือถือไปซ่อมให้ เดี๋ยวไว้ไปเอาน๊า ขอบคุณจริงๆ

ขอบคุณ เจ๊อ้อ ที่ให้ยืมเงินค่ารถแท็กซี่ ให้ยืมโทรศัพท์ บ๊ะจ่างที่แสนอร่อย และในทุก ๆ เรื่องที่ทำให้

ขอบคุณ พี่จิ๋ว สำหรับโทรศัพท์ที่เอามาให้ยืม เมื่อกี้เกือบเปิดเครื่องไม่ได้แน่ะ 555+

ขอบคุณ ใครอีกดี ขอบคุณทุก ๆ คนแระกันครับ ที่ยังเอ็นดูเด็กจอมยุ่งอยู่ 55+

บ่นพอแระ ^^

วันเสาร์ที่ผ่านมา ( 24 พ.ค 51 ) ลางานไปทำบุญที่บ้านครูน้อย ไปกะพี่ ๆ มีแม่อ้อ พี่จิน พี่จิ๋ว พี่ผึ้ง พี่โบว์ น้าเอ๋อ น้องเบสท์ น้องอ๋ม

ไปเยี่ยมเด็ก ๆ ซื้อของไปให้ นั่งดูรอยยิ้มน้อย ๆ ของเด็ก ๆ ก็มีความสุขมากมายแระ ชีวิตน้อย ๆ ที่มีครูน้อย กะคุณครูใจดีคอยดูแล คอยให้ความรักความเอาใจใส่ แต่เด็ก ๆ ก็ยังขาดปัจจัยอีกหลายอย่างนะคะใครที่อยากทำบุญ ช่วยเหลือน้อง ๆ ก็แวะไปเยี่ยมน้อง ๆได้นะคะ เค้ายังต้องการความช่วยเหลือสนใจบริจาคเสื้อผ้า สิ่งของ อุปกรณ์การเรียน และฃ่วยเหลือด้านค่าใช้จ่ายติดต่อได้ดังนี้

บ้านครูน้อย

เลขที่ 319 หมู่ 1 ซอยราษฎร์บูรณะ 26 เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพฯ 10140

โทรศัพท์ / แฟกซ์  02-871-3083

ธนาคารกสิกรไทย สาขาราษฎร์บูรณะ ชื่อบัญชี กองทุนบ้านครูน้อย

เลขที่บัญชี 745 - 2 - 11433 - 4

ธนาคารกรุงศรีอยุธยา  สาขาถนนราษฎร์บูรณะ ( บางประกอก ) ชื่อบัญชื บ้านครูน้อยเพื่อการศึกษา

บัญชีออมทรัพย์ เลขที่บัญชี 251 - 1 - 15151 - 2

หรือลองเข้าไปข้อมูลที่นี่ก็ได้ค่ะ  http://www.moobankru.com/bankrunoi/menu1.html 

แค่ทำบุญก็อิ่มอกอิ่มใจแระ ทำบุญเสร็จไปหาไรกินกันต่อที่ตลาดบางน้ำผึ้ง ของกินยเอะมาก ๆ อากาศไม่ร้อนมากถึงร้อน ก็สนุก 555+ มีน้องอ๊มไปด้วย น้องอ๊ม เป็นหลานพี่ผึ้ง อายุแค่ สี่ขวบครึ่ง น่าร๊ากกก เด็กอารายน่ารักมาก ๆ อารมณ์ดี อยากรู้อยากเห็นตลอดเวลา กินง่าย เดินเท่าไหร่ไม่มีบ่น น่าร๊ากกก จริงๆ อิอิ

หาไรกินเสร็จแระก็ไปเดินเล่นต่อที่สวนสาธารณะแถว ๆ นั้นไม่ไกลจากตลาดเท่าไหร่บรรยากาศดีมาก ๆ น่าเดินเล่น  มีเรือให้ถีบ ให้พายด้วย พี่ผึ้งพาน้องอ๊มไปให้อาหารปลาต่อ จากนั้นก็ดูการแสดงก็น้องอ๊ม 55+ น้องอ๊ม ร้องเพลงตตัวจี เต้นให้ดูด้วย มีแอบเซ็กซี่เล็ก ๆ เปิดก้นขาว ๆ ให้สาว ๆ ได้ยลโฉมกันด้วย 555+

จากนั้นเมื่อเห็นว่าตาเริ่มจะหลับกันแระก็กลับไปนั่งเล่น และนอนเล่นต่อที่คอนโดพี่จิ๋ว เพื่อรอการเคลื่อนย้ายไปหาอะไรกินต่อที่ใบหยกสอง

มาถึงใบหยกเกือบหกโมงครึ่งแระ รถติดซะงั้น มาถึงก็เดินเล่น ถ่ายรูป รอพี่ ๆ น้า ๆ ลุง ๆ ป้า ๆ อีกกลุ่มนึงมาสมทบเพื่อหาไรกินกันต่อ พอพี่ๆ น้า ๆ ลุง ๆ ป้า ๆ มาก็บรรเลงการกินกันเลยไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ เน้นการกินเป็นหลัก 555+ แต่ยินดีที่ได้เจอนะคับ ทุกคนน่ารักมามาย ไว้คราวหน้าค่อยคุยกันเนอะ อิอิ กินเสร็จก็ไปถ่ายรูปที่ชั้นบนต่อ ก่อนแยกย้ายกันกลับ ถึงห้องประมาณ 22.00 ได้มั้ง อิ่มอกอิ่มใจ

ก่อนที่วันรุ่งขึ้น ( อาทิตย์ที่ 25 พ.ค 51 ) เดินทางสู่สระบุรี กะ แม่อ้อ พี่จิ๋ว พี่โบว์ น้าเอ๋อ และน้องเบสท์ ต่อไป ไปเจอกะลุงเอกและเจ้าฝนที่ลพบุรี ต่ออีกพร้อมอาหารเวียดนามที่ลุงเอกเลี้ยง ชื่นจายยย อิ่มสบายท้อง ขอบคุณมากมายคับป๋ม 555+

เป็นอีกวันที่มีความสุขมากมาย ^^

HBD เจ๊อ้อ อีกครั้ง ขอคุณพระศรีรัตนตรัยคุ้มครองเจ๊และครอบครัวนะคับ มีความสุขเยอะ ๆ ทั้งกายและใจ มีสุขภาพแข็งแรงเนอะ ๆ   ^^

ได้รับ Tag นี้จากคุณแมวเหมียว http://madguyver.multiply.com/journal/item/1/

ชอบดูแต่การ์ตูนอะ เลยเลือกมาเพลงนึงแระกัน จริง ๆ ชอบหมดแหละ ทุกเพลง แต่เลือกเพลงนี้แระกันนะ

โลกคือที่อยู่อาศัยของคนในวันข้างหน้า ที่คนรุ่นเราเริ่มมีความทุกข์ นั่นก็คือเป็นเพราะคนรุ่นก่อนหน้า (บางคน) ไม่เหลียวแลใส่ใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คนรุ่นเราเริ่มหายใจยากขึ้น นั่นก็เพราะคนรุ่นก่อนหน้า (บางคน)  สนุกสนานกับการตัดต้นไม้ ทำร้ายธรรมชาติ ที่คนรุ่นของเราเริ่มยิ้มยากขึ้น เพราะคนคนรุ่นก่อนหน้า (บางคน) ลืมปลูกฝังรอยยิ้มและความสุขให้เรา อากาศวันพรุ่งนี้จะดีไหม คนรุ่นต่อจากเราจะได้หายใจได้เต็มปอดหรือเปล่า มันขึ้นอยู่กับเรามันขึ้นอยู่กับคนรุ่นเราแท้เทียว

ลดการใช้ถุงพลาสติก กล่องโฟม ถ้ารู้ตัวว่าจะออกไปเดินซื้อของก็อย่าลืมหิ้วเป้ หิ้วกระเป๋าออกจากบ้าน ไม่ต้องกลัวคนขายแปลกใจเวลาเราบอกเขาว่าไม่เอาถุง และใส่กระเป๋า ใส่เป้กลับบ้าน เวลาจะประหยัดไม่จำเป็นต้องสนหรอกว่าประหยัดให้ใครเวลาจะทำความดีไม่จำเป็นต้อง “สน” หรอกว่าจะมีคนเห็นหรือไม่ เวลาจะต้องสร้างโลกให้สวย ไม่ต้องกังวลหรอกว่า “เราอาจจะต้องทำงานหนักอยู่คนเดียว” น้อยก็หนึ่ง

ก่อนที่ถุงพลาสติกจะกองท่วมหัวเป็นภูเขาในโลกของคนรุ่นใหม่ การป้องกันและสร้างวินัย ย่อมง่ายกว่า การหาทางแก้เสมอ แม้ปัญหาทุกอย่างจะมีทางแก้ แต่ทางแก้บางเส้นทางอาจจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ได้

เปลี่ยนใจไปใช้หลอดผอมจอมประหยัด ดับไฟทุกครั้งที่ไม่จำเป็นต้องใช้ เรื่องเบื้องต้นง่าย ๆ ที่บางคน มองข้าม เรื่องปกติที่ทำได้ง่ายไม่ต้องลงแรงอะไรมากมาย ไม่ใช่เพียงแค่ประหยัดค่าใช้จ่าย แต่มีเหตุผลที่ยิ่งใหญ่ ซ่อนอยู่ในนั้น ใช้พลังงานของโลกให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เก็บพลังงานเหล่านั้นไว้ให้คนรุ่นลูกรุ่นหลาน ได้มีโอกาสใช้บ้าง

                                                         ต้นกล้า นัยนา